De uitvinder van geheimen - 1991

 

Vertaald door: Hilde Pach
Paperback, 448 blz. € 12,50
ISBN: 978 90 5936 193 5

Koop of bestel het boek bij uw plaatselijke boekhandel of bestel via onze webshop

 
  - Titelpagina
  - Leesfragment
  - Recensies
   

Aharon ging op zijn tenen staan om beter te kunnen zien wat er beneden gebeurde, zijn vader en moeder die naar buiten gingen om een luchtje te scheppen aan het eind van een snikhete dag. Wat waren ze klein van hier af. De smaak van het stof van het luik op zijn lippen en in zijn neus.

Zijn ogen glinsterden. Het was niet netjes om zo naar ze te kijken. Hóe zo? Zo van boven af. Ze waren echt piepklein van hier af. Als twee poppen. De een groot, dik en traag, de ander klein en scherp aan alle kanten. Het was niet netjes zo. Maar ook lachwekkend. En wat lachwekkend was, was ook een beetje beangstigend. En het was vooral irritant dat ook Tsachi en Gidon, naast hem, hen zo zagen. Maar zich losmaken van het schouwspel kon hij niet. Kom op, gaan jullie nou mee, mopperde Tsachi, zijn dikke neus platgedrukt tegen het luik, zo meteen komt zíj terug en dan zijn we er geweest.

Kijk, fluisterde Aharon, daar heb je Anderhalve-Cent ook allebei. Hij gaat gauw dood, zei Gidon, kijk eens hoe geel hij ziet, Kaminer, zelfs van hier af zie je dat hij doodgaat.

Papa en mama stonden te praten met Ester en Avigdor Kaminer van het eerste portiek. Vraag niet wat een martelgang het is, zuchtte Ester Kaminer. Soms waren ze zichtbaar, dan weer gingen ze schuil achter de reusachtige vijgenboom op de stoep, en het gesprek bereikte in flarden het raam van de derde verdieping. Het is een wonder dat hij nog leeft, zei ze terwijl ze haar hoofd schudde, dat tot aan de borst van haar grote man reikte, en mama klakte met haar tong en zei: als je maar zorgt dat je niet in hun handen valt, ze hebben ons toch alleen maar nodig om op te oefenen voor hun diploma, en intussen snijden ze ons in stukjes; en de reusachtige Avigdor Kaminer, wiens hoofd altijd gebogen was, stond er zwijgend bij, en keek met ondoorgrondelijk gezicht naar zijn praatzieke vrouw, naar de dikke benen van papa, waarboven de korte broek op springen stond, naar de stoet mieren die een omgekeerde kever voortsleepten...

En wat dat allemaal niet kost, lamenteerde Ester Kaminer, al die medicijnen en diëten en dat je met een taxi moet na de dialyse. Volgens mij snakt Kaminertje ernaar dat haar man doodgaat, zei mama tegen papa toen ze verder liepen, Aharon zag haar lippen bewegen en wist dat dat was wat ze zei, hij kost haar te veel, kun je net denken wie er achter hem in de rij op haar staat te wachten, want behalve al die bruidsschatten die ze allang had, valt nu ook haar haar helemaal uit, en hoe ze het ook probeert te verbergen, je ziet toch al hele stukken van haar hoofd.

Papa bromde altijd ja als ze praatte, en ook als ze al zweeg, en nu bukte hij om iets van de stoep op te rapen, een oude krant of een vruchteschil, het was moeilijk te zien van hier af, en mama stond kaarsrecht naar hem te kijken. Als je me maar niet aanraakt met die smerige handen, zei ze vast tegen hem, want haar rug ontweek zijn hand, en kijk eens wie daar aankomt. Aharon zag de zure glimlach op haar lippen, eens kijken of hij ons wel gedag zegt, die snob, dag meneer Strasjnov, hoe gaat het met mevrouw?

Daar komt je vader, zei Aharon toonloos. Kom op, laten we hier weggaan, Gidon week niet van het raam: zijn vader. Elegant gekleed, zoals gewoonlijk. Een terlenka broek en een das, zelfs in deze hitte. Met zijn enigszins dansende tred passeerde hij papa en mama, knikte, zijn vlezige mondje, altijd stijf dichtgeknepen, krulde zich even in een uitdrukking van weerzin, dat was zijn manier om gedag te zeggen, het stond hem niet, maar papa kreeg plotseling de aandrang een stukje achter hem aan te lopen: 'Weer terug van daar... van de universiteit?'

En Gidons vader vertrok opnieuw zijn lippen; ik moet gaan, ik moet gaan, fluisterde Gidon geluidloos bij zichzelf, die uitdrukking ging aan elke uitspraak van zijn vader vooraf, als een kuchje van een verbitterde geest, hij mompelde iets tegen papa en mama, en liep door; zelfs om een luchtje te scheppen - ha! ah! - doet hij zijn mond niet open, die doctor, die interlektueel, die geen cent mee naar huis brengt, en zijn vrouw moet haar vingers stukslaan met tikken, mopperde mama in zichzelf, maar ze zei meneer Strasjnov beleefd en hartelijk gedag, een beetje teruggetrokken, alsof het door de kilte kwam die hem vergezelde.

 
 
 
 
 
copyright (c) 2016 Uitgeverij Cossee - www.cossee.com
Naar Cossee.com Naar Cossee.com